Jeszcze nie tak dawno temu uważano, że człowiek w wieku dwudziestu kilku lat może być tylko tym kim już jest. Jego wykształcenie, zdobyty zawód, zainteresowania miały pozostać przez resztę życia niezmienione. Mimo tego od wieków ludzie sprzeciwiali się temu poglądowi i postępowali zupełnie inaczej. Idea kształcenia ustawicznego chociaż nie popularyzowana i nie nazywana po imieniu przybierała przez stulecia różne formy. Wiele osób, w tym znane osobistości świata nauki było samoukami co pokazuje, że nie sformalizowana szkoła, ale wewnętrzna potrzeba wiedzy i twórczości, ciekawość, pasja pchała ich ku rozwojowi intelektualnemu i naukowemu. Wielu z nich dopiero w wieku kilkudziesięciu lat dokonało swoich wybitnych odkryć czy wynalazków. James Watt, Michael Faraday, John Dalton, Thomas Edison to tylko niektóre przykłady. Zeppelin w wieku 56 lat sporządził plany swego pierwszego sterowca będąc już na emeryturze.
Okazuje się, że w każdej chwili można podjąć realizację swej pasji, a ludzie "rdzewieją" nie dlatego, że tak musi być, ale dlatego, że nie chcą tego zmienić. Dostępność literatury z prawie każdej dziedziny ułatwia dotarcie nawet bez pomocy sformalizowanych form edukacji do interesujęcych każdego zagadnień i problemów. Z drugiej strony ważne jest także pogłębianie wiedzy i zainteresowań znajdujących się poza ścisłą, wyuczoną specjalizacją, a także uczestnictwo w kulturze, co w powiązaniu ze sobą tworzy człowieka inteligentnego, potrafiącego odnaleźć się w wielu sytuacjach i środowiskach społecznych. Umiejętność zdobywania wiedzy to nie tylko wrodzone zdolności, ale także warunki środowiskowe, które kształtują cechy osobowości oraz aktywność, która zależy tylko od nas samych.
Kształcenie ustawiczne, czyli proces ciągłego doskonalenia kwalifikacji nie tylko zawodowych jest zasadą współczesnego systemu oświaty, według której kształcenie trwa przez całe życie i polega na odnawianiu, poszerzaniu oraz pogłębianiu wiedzy. Głównym powodem konieczności dalszego rozwoju naukowego jest bardzo szybki postęp naukowo-techniczny, który nie pozwala bazować na raz zdobytym wykształceniu, które po pewnym czasie staje się niewystarczające i przestarzałe. Popularyzowany dawniej pogląd o podziale ludzkiego życia na okres nauki czyli przygotowania do właściwego życia, okres pracy i okres dojrzałego uczestnictwa w życiu społecznym stał się nieaktualny. Obecnie każdy dorosły obywatel ma możliwość dalszego kształcenia na specjalistycznych kursach, studiach dla pracujących, studiach podyplomowych, różnego typu uniwersytetach oraz licznych placówkach kształcenia ustawicznego zwanych centrami kształcenia ustawicznego. Należałoby też wspomnieć o kształceniu indywidualnym, które w równie ważnym stopniu przyczynia się do zdobywania potrzebnej w życiu ogólnym i zawodowym wiedzy.

BIBLIOGRAFIA